0000

Η Τελευταία θάλασσα είναι ένα θεατρικό έργο του Μάνου Λιουδάκη γραμμένο πάνω σε μια ιδέα της Ελένης Δάγκα.

Το έργο διαπραγματεύεται το ζήτημα του φόβου και των προκαταλήψεων της κοινωνίας που συχνά οδηγεί σε μαζικές ακραίες συμπεριφορές ή ακόμη και σε μαζική υστερία. Ο κεντρικός άξονας είναι η γνωστή ιστορία για τον βρυκόλακα της Μυκόνου, που συναντάμε σε μια περιγραφή του γάλλου βοτανολόγου Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ από το 1700 και αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο μια περιγραφή/ ιδέα/ πεποίθηση ενός ατόμου μπορεί να μεταφερθεί και να εξαπλωθεί ως αδιαμφισβήτητο γεγονός σε μια κοινωνία, χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς φόβου και άμυνάς της, με αποτέλεσμα, όχι μόνο να αλλοιωθεί η πραγματικότητα, αλλά να εδραιωθεί μια πλάνη ως αλήθεια, με τέτοιο τρόπο που είναι αδύνατο να αμφισβητηθεί παρά τα λογικά επιχειρήματα εναντίον της.  

Η ιστορία διαδραματίζεται ταυτόχρονα στο παρόν και στο παρελθόν, υποδεικνύοντας έτσι πως ο μηχανισμός αυτός είναι ολοζώντανος και στις μέρες μας. Η δαιμονοποίηση μιας κατάστασης ή ενός ατόμου που ξεκινά από μια φήμη και η αυθυποβολή του συνόλου ώστε να την πιστέψει είναι φαινόμενα που παρουσιάζονται σε κάθε εποχή.

Η παράσταση θα προσπαθήσει να αναμετρηθεί και με το είδος του θρίλερ, με την υποβολή της ατμόσφαιρας μυστηρίου.

Ο τίτλος του έργου υποδηλώνει το τελευταίο όριο του ανθρώπου πριν τη λογική. Οι φόβοι μας σκορπίζονται και ξεπλένονται στη θάλασσα σαν τις στάχτες του βρυκόλακα, ώστε να απελευθερωθούμε από αυτούς.  

Συγγραφέας: Μάνος Λιουδάκης

Δραματουργική επιμέλεια- Σκηνοθεσία: Ελένη Δάγκα

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Σαπουντζή

Σκηνικά-Κοστούμια: Βίκη Γούσιου

Μουσική: Πρόδρομος Καραδελόγλου

Φωτισμοί: Δημήτρης Κουτάς

Με τους: Γιώργο Αλεβυζάκη, Μαρία Ζαχαράκη, Γιώργο Ξενικάκη, Αντώνη Παλιεράκη, Σοφία Σταθάκη